دردی که در سکوت است در فریاد نیست. خدا حافظ برای مدتی درازی ای اشنا های دیرین ای هم خون ای هموطن

یادی از دیارم(وطنم دوستت دارم)

دیروز بر لب بام نشسته بودم قصه تو کردم
ورق زدم دفترم مرور بر گذشته ها کردم
نوشته بود بر ورق دفترم تاریخ پر از خون
چگونه من نخوانده اشک ریختم برروی دفترم
صدا صدا که می امد فقط صدای خنجره بود
هزار ناله زه دلی مادری شکسته بود
وطنم منم در انتظار اغوش باز تو نشسته ام
بکن باز که در اغوش تو هزار مهر ومحبت است
به انتظار فروغ ماه در اسمان توام وطنم
بدرخش ماه که من درخشش تورا می پالم

فاطمه



اهای چشم بادامی کجائی؟
دیروز سفری ساده داشتم
درون چشمان سیاهت
امروز ترسیم میکنم ان نگاهت را
که دیروز درون قلبم جا مانده بود
اهای...بمان...
به من مدادی بده
که رنگ از عشق داشته باشد
وبوی از عطر گیسوان تو
اهای چشم بادامی با من بمان
که من معنی عشق را از تو اموختم
من ترسیم از تو دارم دررویا هایم
بگذار این تصویر تو ترسیم شود
تا انجا که چشمان تو پیشم بماند
اهای چشم بادامی...........
فردا هم تصویر تورا میکشم
نقاشی تو چی لذت دارد
با من بمان.......

فاطمه
۳۰/۰۵/۲۰۰۸

Have brought me down upon my knees
Oh, I beg, I beg and plead, singing
Come out of things unsaid
Shoot an apple off my head
And a trouble that can't be named
Tigers waiting to be tamed, singing
You are, You are
Confusion never stops
Closing walls and ticking clocks
Gonna come back and take you home
I could not stop but you now know, singing
Come out upon my seas,
Cursed missed opportunities
Am I a part of the cure
Or am I part of the disease, singing
You are, you are
And nothing else compares
And nothing else compares
You are, you are
Home, home where I wanted to go

.........
چراغها خاموش می شود و من از دست می روم
آن امواجی که می خواستم برخلافشان شنا کنم
عاقبت مرا به زانو در آوردند
آه، تمنا می کنم، التماس می کنم و چنین می خوانم:
از سمت ناگفته ها بیا و سیب روی سرم را،
و این درد مبهم مرا هدف بگیر
ببرها در انتظارند تا رام شوند و چنین می خوانند:
تویی که، تویی که ...
آشفتگی تمامی ندارد:
دیوارهایی که راه را می بندند و ساعت هایی که یکسره در گردشند
می خواهم برگردم و تو را به خانه ببرم
نمی شد باز ایستاد و تو اکنون می دانی، و من چنین می خوانم:
ای فرصت های از دست رفته! بار دیگر بر دریای من بتابید
من آیا خود، دردم یا که درمانم؟ و چنین می خوانم:
تویی که، تویی که ...
و نه هیچکس دیگر، و نه هیچکس دیگر
تویی که، تویی که
خانه‌ای، همان خانه‌ای که می خواستم بدان برگردم